LEFKADA ( LEFKAS) ADASI

    

           

          LEFKADA  ( LEFKAS )

        21.07.2010

Anakara'da bulunan kale

Bu kalenin yanından ayrılan yol Lefkada'ya uzanıyor

Yüzer köprü açılmadan geçmek lazım

    Biraz kıyılardan, biraz tepelerden, bazen terkedilmiş bomboş köylerden geçerek Lefkada'yı bulduk. Lefkada (Levkas) bir ada olmakla beraber anakaraya bir araba yolu ile bağlanmıştır. Anakaradaki kalenin yanında bulunan yüzer köprü belli saatlerde açılarak teknelerin geçişini sağlıyor. Bu çift yönlü araba yolunun dışında başka herhangi bir ulaşım yoluna  (demiryolu veya tünel gibi) biz rastlamadık. Anında trafik yoğunlaştı, insanlar kalabalıklaştı. Turistik bölgeye geldiğimiz anda şamata başlıyordu. Sersemlemiş bir halde dolanarak park yeri aranırken para bozdurmamız gerektiğini hatırladık. Ben bir binanın gölge merdivenlerinde oturup beklerken kocacığımda banka aramaya gitti. Yarım saati geçtiği halde gelmeyince huysuzlanmaya başladım. Zaten bütün gece klimanın altında uyuyunca  fena halde nezle olmuştum. Gölgesinde oturduğum merdivenlerde resmi bir binaya (Liman İşletmesi) aitmiş, girenin çıkanın sonu gelmeyince kalkıp yürümeye başladım ki sinirleri tepesinde gelen kocamı gördüm. Pasaportu bende olduğu için banka parayı bozmamış o da başka banka bulacağım diye kızgın güneşin altında dolanıp durmuş. Benimse burnum şırıl şırıl, beynim sanki çatlayacak gibi. Çok sevimliyiz yani ! Sinir sinir dolanırken imdadımıza Pirates Cafe yetişti.Bizim Boğaz'daki Takanik'ler gibi denizin üstündeki bir tekneyi çok şık bir cafe yapmışlar. Püfür püfür eserken soğuk frapelerimizi yudumlamak bu sıcak havada bizi sakinleştirdi. Kendimize gelirken bir yandan da Lefkada haritasını inceliyorduk. Broşür haritanın kenarlarında sıralanan otel-pansiyon ilanlarının birkaçını arayarak oda fiyatlarınıda belirlemiştik. Galiba yorulmaya başlamışız ki ilk günlerdeki şevkimiz ve heyecanımız oldukça azalmış görünüyor.

Sevgili Kostandina (Dina) ve oğlu Panayot

   Dinlendikten sonra adanın doğu kıyısı boyunca güneye inmeye başladık. Haritadan göründüğü üzere Lefkada'da da yerleşim doğu kıyıları boyunca idi. Batı yani Adriyatik kıyıları sarp kayalıklardı ve 1-2 köye ancak rastlayabiliyorsunuz. Nıdri kasabasına kadar indik. Yolda bir dolu otel vs. sıralanmıştı ancak biz yine ne yapacağımızı henüz belirlememiştik. Kavşaklardan birinde Poros yazan bir tabeladan saptık. 15 km. kadar süren virajlı yokuştan inerken varacağımız yerde yatacak bir yer bulmak hiçte cazip gelmiyordu. Tecrübelerimize göre merkezde yada merkeze yakın bir yerde kalmak her zaman avantajlı idi. Çünkü biz sürekli seyir halinde idik ve de  amacımız dinlenmek değil gezmek olduğundan sapa, uzak bölgelerde konaklamak mantıksızdı. Zaten Poros'taki oda fiyatlarıda çok fazla geldi. Camping teki bungalov için bile 60 € istediler. Sonuçta derhal bu bölgeyi terkettik. Haritadaki ilan aklımıza geldi. Adı Yunan harfleri ile yazılı olduğundan yerini bulmak biraz zor oldu ama bulduk. Kocamın paratonerliği sayesinde yine şahane bir pansiyon bulmuştuk. Telefonda konuşup anlaştığımız kadın; oğlunun pansiyonunda ona yardımcı oluyordu. Adı Kostandina idi ama kısaca Dina diye hitap etmemizi istedi. 70 yaşlarında emekli bir öğretmen olan Dina müthiş bir kolleksiyoncu idi. Resepsiyon olarak kullanılan büyük odanın her tarafı incik cincik dünyanın dörtbir tarafından toplanmış biblolar, bebekler, süs eşyaları, örtüler, aklınıza gelebilecek bir sürü eşya ile doldurulmuştu. Orada kaldığımız 3 gün boyunca bizi gördüğü an yakamızı bırakmıyor, kahve, likör, meyve suyu illaki birşeyler ikram ediyor, sohbet etmek için fırsat kolluyordu. Hatta yolumuzu gözlediğine bile inanmaya başlamıştım. Bir akşam 10 gibi (geç bir saatte!)gelmiştik ve Dina'yı bizi bekler bulduk; boynumuza sarılıp "nerede kaldınız, sizi çok merak ettim ve özledim" diyerek şapur şupur öpücüklere boğmuştu . Bu ilginin bir nedenide oraya gelen ve konaklayan ilk Türk olmamızdandı sanırım. Yani biz bu motele yerleştik anlıyacağınız. Tek sorun odalarda yer olmadığından bir geceye mahsus apart-dairede kalıcaktık. Fiyatının 45 € olmasının dışında bizim için hiiç mahzuru yoktu çünkü olağanüstü bir manzarası vardı. Odalar yine toplama eski eşyalarla doldurulmuştu ama tertemizdi ve bizce çokta sempatiktiler çünkü Heybeliada'daki yazlık evleri hatırlatıyordu. Hani evlerdeki eski eşyalar atılmaz yazlığa taşınır ya.. 

Odamızın şahane manzarası

    Nezlem tüm hızıyla devam ediyor, krizler halinde gelip yüzüm gözüm birbirine giriyordu ama keyfi kaçırmak istemediğimden öğleden sonra yakında bulunan bir sahilde denize girdik. Pansiyonun deniz feneri gibi bir yarın üzerinde yer almasından dolayı muhteşem manzarasının dışında denizle bir ilgisi yoktu.  Nefis mehtaplı geceyi işte bu manzarayı seyrederken cin-toniklerimizi yudumlayarak bitirdik. Bir balıkçı teknesinin balik avlamak için denizin ortasında 5 ayrı yere yerleştirdiği 6. sı içinde uzun uzun uğraştığı ışık operasyonunu izlemekte çok keyifliydi ya da bizim kafalar güzeldi...



       22.07.2010    


     Üç tarafı balkon olan odamızın sabah güneşini görmeyen arka balkonunda kahvaltımızı yaptık. Lükse bak... Dina'nın komutu ile yeni odamıza geçtiğimizde ise hüsrana uğradık. Arka bahçeye bakan bu odanın o güzelim manzara ile hiç alakası yoktu. Turhan huysuzlandı ve "ben bu odayı istemiyorum" diye tutturdu ama Dina bizi ikna etti. Doğru ya, sabah çıkıp akşam gelicez, üstelik manzaraya tam hakim terasta da istediğimiz zaman keyif yapabilirdik, ama yinede eğer daha önceden rezervasyonu yapılmamış olsaydı farkını verip dünkü odayı tutabilirdik.

     Bugün Lefkada'nın en tepesindeki köyden geçip fotoğraf çekmeyi düşünüyorduk. Bu ada değişik bir coğrafyaya sahipti. Anakaraya yakın olduğundan dar bir yolla bağlanmış olan kuzeydoğu kıyılarında deniz iyice sığlaşarak bataklaşmış, yer yer adacıklar oluşmuştu. Yolun başındaki yüzer köprünün belli saatlerde açılmasından dolayı da deniz trafiği oldukça yoğun, marinasıda çok büyük ve kalabalıktı.

Lefkada Merkezinin tepeden görünümü

         

Agias Nikita yolu üzerinde uzanan sahiller

Agias Nikita sokaklarından biri hatta anacaddesi

Koş koş denize

        Tepedeki köye varınca Agious Nikitas yoluna saptık. Rehber kitabımızda bu plajın adı geçtiği için buraya girmiştik. Yol boyunca kilometrelerce uzun ama ağaçsız plajları geçerek köyün içine girdik. Park etmiş yüzlerce araba. Plaj eşyaları, hasırları, havluları kollarında asılı insanlar arabalarından inmiş bir yokuştan aşağı yürüyorlar telaşlı telaşlı. Peşlerine takıldık tabiiki... Bu arada Turhan'da kötü bir haber şifayı kapmıştı. Yol boyunca "yaktın beni Nilgün" dedikçe gerildim, gerildikçe iyileştim, domuz gibi oldum, hiçbirşeyim kalmadı ancak Toranaga salya sümük perişan durumda. Gel de çık işin içinden şimdi.  Agios Nikita küçücük ve sevimli bir köy. Daracık sokaklarda, arnavut kaldırımlı yokuşlarında hediyelik eşya dükkanları, tavernalar dizilmiş, yolun sonunda da küçük bir sahil ve plaj ve tabii ki tıklım tıklım insanlar.Geriye dönemedik valla. Turhan fena hasta, hava çok sıcak, tekrar yokuş tırman ve yollara düş, gözümüz yemedi. Bir yerlere sığışacaktık artık. Dar sahilin solunda kayaların duvar gibi dikildiği bir noktasında sırtımızı dayadık, şemsiyemizi kuma sapladık. Denizin içinde kocaman kayaların arasında oluşan havuzcuklarda yüzmek çok eğlenceli idi. Su her zamanki gibi pırıl pırıl, insanlar şnorkelleri ile dibi seyretmek için yarışıyorlardı adeta. Buradan kıpırdamaya hiç niyetimiz yoktu. Hele 1-2 saat sonra güneş tepenin arkasına geçip bulunduğumuz yer gölge olunca uzanıp horul horul uyuduk bile.Akşama kadar burada kalıp şirin tavernalardan birinde yemey yeriz diyorduk ancak Turhan dinlenmezse iyileşemeyecekti, döndük.

Ooooh rahatladı

Ateşini düşürmeye çalışıyoruz

       


           

Adanın kuzey sahilleri  başımı döndürdü

Kitesail sporcusu

Gökyüzü rengaren

                Tepedeki köyden aşağı  inerken adanın en kuzeyinde bulunan sahil dikkatimizi çekti. Gökyüzünde küçük renkli noktalar uçuşuyordu. Manzara görülmeye değer bir manzara idi. Çok rüzgarlı bir hava, çok dalgalı bir deniz vardı bu sahilde. Ve yüzlerce genç, orta yaşlı insan ayaklarında sörf tahtaları,ellerinde kendilerini havalandırarak uçar gibi gitmelerine yol açan dikdörtgen şeklindeki rengarenk paraşütlerin ipleri uzun sahil boyunca bir uçtan diğer uca uçarcasına giderek şahane bir görüntü sergiliyorlardı. Uzun süre zevkle onları izledik. Benim bile içim gitti ki benim canım kocacığım mahvoldu bitti. "Ben bu sporu yapamadan mı ölecem" diye huysuzlanıp durdu. Bu sporun adı "Kitesail" imiş. Meğer bu sahil özellikle İtalyan'ların çokca rağbet ettikleri, rüzgarı ve dalgası hiç eksilmeyen ve dolayısıyla "kitesail" sporunu yapmak için 1 numara favori olan bir sahilmiş.
     Mutlu mutlu otelimize döndük. Marketten aldığım saç boyası ile saçımı boyarkende çoook eğlendik. Akşam üzeride bahçedeki terasın en faça masasına kurulurken Bayan Dina'da kahveleri ve sonrasında ev yapımı likörleri kaparak bize eşlik etti. Uzuun uzun sohbetlerle günü sona erdirdik.

       23. 07. 2010   MEGANİSSİ

Scorpio adası

     Bu sabah aniden verilen bir kararla yataktan fırladık. Yakındaki Meganissi adasına gitmeye karar vermiştik. Meganissi'ye giden tekne Lefkada'nın merkezinde Pirates Cafe'nin yanından kalkıyordu. Arabayı park edip tekneye yetiştiğimizde kalkmasına 2 dakika kalmıştı. Karadan kuşbakışı seyirlerimizde dikkatimizi çeken doğal kum ya da toprak yığınları ile şerit şerit olmuş denizin kanallarında ilerlerken tekneye yetişme heyecanı ve gerginliği yerini keyfe bıraktı. Oldukça yoğun olan deniz trafiğini çoğunluk yelkenliler oluşturuyordu ve hayrettir 45-50 feet ten aşağı tekne göremedik. Bu sular biraz sert galiba, küçük tekneler barınamıyor mu ne ?? Fakat gerçekten de gözlemlerimize göre hemen hergün öğleden sonraları kuvvetli kuzey rüzgarları ile deniz dalga dalga kabarıyordu.

 Meganissi adasına doğru ilerlerken sağımızda yer alan irili ufaklı birkaç adanın en büyüğünün Scorpio adası olduğunu öğrendik. Bu ilginçti. Dünyanın sayılı zenginlerinden meşhur Yunanlı armatör Aristotelis Onassis'in özel adası olan bu ada şimdi kaderine küsmüş gibi sakin ve ıssız bir görünümdeydi. Halbuki zamanında şaşaalı davetlere, sosyete partilerine ev sahipliği yapmış, Onassis ile Jackie Kennedy'nin düğününe de şahit olmuştu. Bugün ise ailenin tüm fertlerinin ölmesi, tek varis olan torun Athina'nın da evlenerek Brezilya'ya yerleşmesi sonunda ada kimsesiz kalmış, Onassis'in vasiyeti üzerine devlet koruması altında sessizliğe bürünmüş bekliyordu.

Meganissi adası

     Meganissi'ye vardığımızda gemiden iner inmez az ilerde bekleyen dolmuş- minibüse biniverdik herkesle beraber. Nereye gittiğini vs sormadık, çünkü bizde nereye gitmemiz gerektiğini bilmiyorduk, adayı gezicez işte. Bildiğimiz tek şey dönüş saatinin 18.45 olduğu, şu anda ise 11.30,gezmek için çoook zamanımız var. Şöför dışarıda beklerken yolcular torpidonun üstünde duran kutuya 1€ atıp biniyorlar araca. Atmadan girsen kimse farketmiyecek ama böyle bir zihniyet yok halkta. Minibüs tangır tungur virajlı yokuşlardan çıktıktan sonra gemideyken gördüğümüz tepedeki köyün içine girdi. Yollar o kadar dar o kadar dardı ki şöför geçerken yan aynaları kapamak zorunda kalıyor,yolcular da ona yardımcı oluyorlardı. Manavın tezgahından uzanıp elmaları alabilirdin rahatlıkla. Biz çok eğlendik, birazcık sonra meydan gibi bir boş alanda araba durdu ve herkes indi. Biz kararlıyız, devam edicez ancak olmazmış  çünkü son durakmış. Adanın çevresini dolaşıcağız sanmıştık halbuki. İndik. Köyün yollarına daldık, aşağı iniyoruz. Daracık yokuşlardan, içiçe girmiş evlerin arasından geçerken kapı önlerinde oturmuş sohbet eden, yün örüp iş işlerken geleni geçeni seyreden yaşlı-genç adalı kadınların turist görmeye alışmış kayıtsız bakışları karşısında birazda sıkıldım. Sanki özel hayatlarının içinden geçiyorduk. Bu arada tepede tam manzaraya hakim küçük bir cafenin en köşe ve faça masasında oturup frapelerimizi göçürmeyide ihmal etmedık tabii ki. Sefaysa sefa... Sonrada altındaki hediyelikçiden hoş hediyelikler aldık, en güzeli de kocacığımın beğenipte bir türlü kıyıp alamadığı şapkayı hem tam kafasının ölçüsünde hemde yarı fiyatına bu küçücük dükkanda bulup bayılarak alıverince ay çok hoşumuza gitti.
Neyse biz yokuşlardan inmeye devam ettik. Küçük bir ormanın içinden geçtikten sonra aaa bir baktık gemiden indiğimiz limandayız. Yani biz bulunduğumuz noktadan sadece dikine çıkmışız araba ile. Eeee ne yapacağız akşama kadar ? Limanda bir yığın gezi teknesi yolcularını indirmiş, var olan birkaç cafede hıncahınç dolu. Geri dönelim bari dedik. O sırada limana yanaşmış olan feribota koşarak bindik. Nereye gittiğini sormamıştık bile. Neyseki gitmek istediğimiz yandaki koyda bulunan köye gidiyordu, üstelik buradan binenlerden yol ücreti de alınmıyordu. E güzel...  Hava çok sıcaktı ve Turhan'ın keyifsizliği tüm şiddeti ile devam ediyordu. Yürüyüpte köyün içini dolaşmak istemedik, hemen marinanın yanındaki kayalara doğru yöneldik. Hem deniz kenarı hemde orman kenarı olduğundan burada serin serin oturabilecektik. Üstelik kayalar üstüste konmuş tabletler gibi düzlükler halinde olduğundan oturmak hatta yatmak bile mümkündü. Çocukluğumdan beri kayalardan denize girmeye bayılırım. Heybeliada'da ki Değirmenburnu kayalıkları en sevdiğim yerdi ve oraya su sporları klubü yapılınca o kadar nefret ettim ki anlatamam, belki de buraya üye olmayı kabul etmeyen birtek biz kalmışızdır. Az sonra teknesinden inip yüzmeye gelen yaşlı bir İspanyol çiftle tanışıp sohbete başlamıştık. Hangi millet olursa olsun insanların İstanbul ve Türkiye hayranlıklarını dinlemek ve hissetmek büyük bir gurur kaynağı oluyor bizim için. Bu gezinin en hoş anılarından biridir bu sohbetimiz.

Kayalardan denize girmek

Nıdri kasabası

 1-2 saat sonra karnımız acıkmaya başlayınca toparlanıp merkeze doğru yürümeye başladık ki geldiğimiz geminin koyun ortasında bir yere doğru yanaştığını gördük. "Evet Lefkada'ya gidiyor ama mümkün değil yetişemezsiniz" dediler. Taxi bakınıyoruz, o da yok. Yine bir panik hali yaşadık. Aslında akşama çok vardı da burada yapacak birşey yoktu, geri dönüş iyi olurdu. Birazdan buraya bedavaya bizi getiren gemi tam da bulunduğumuz noktaya yanaşınca yine sormadan etmeden atlayıverdik içine.  Nıdri'ye; Lefkada'nın güneyindeki merkeze gidiyormuş meğer. İyi dedik, oradan bir araçla otelimize dönebilirdik, öylede yaptık. Çok sıcak bir havada yarım saat bekledikten sonra gelen klima ile sepserin olmuş otobüse bindiğimizde kocaman bir oooh çektik.

Vasiliki Limanı

     Lefkada'nın merkezine arabamızı almak için döndük ve şimdiye kadar ki en lezzetli öğle yemeğimizi yedik, menü aynıydı ama lezzet fazlaydı. Gyros pita ve sprite cola.  Saat 15.30 ve otele dönmek için çok erken. Lefkada adasının en güney ucunu ve güneybatı sahilini gezmemiştik. Hadi oraları gezelim dedik, 1 gün daha bunun için kalmaya değmiyecekti. 
      Lefkada adasının güney ucunda yer alan Vasiliki bölgesi Kefalonya feribotlarının kalktığı bir başka büyük limandı ve büyük bir koydu. Buranın özelliği de rüzgarı çok bol olduğundan Windsurf merkezi olmasıydı. Yine deniz bembeyaz köpükler ve rengarenk sörf yelkenleri ile kaplanmıştı. Bu ada çok sportmen bir ada; kuzeyi ayrı rüzgar, güneyi ayrı...  Yolumuza devam ettik. Batı kıyılarında birkaç plaj ve en güneyinde de Ducato Cape burnu vardı ancak haritaya göre buranın yolu bulunduğumuz noktaya göre çok tersti. Önce kuzeye doğru bayağı bir yol alıyorsun, sonra aynı noktadan dönüp başka bir yarımada boyunca güneye doğru ilerliyorsun tekrar. Biz karalıydık gidecektik, sevgili kocam kıpkırmızı bir burun ve çipil çipil gözlerle bakmasa daha da keyifli olacak ama neyse... Plajlara hiç girmedik bile, hepsi anayoldan 7-8 km. uzaklıkta idi, denize girmeye de niyetimiz olmadığından vakit kaybetmeye gerek yoktu. Biz Ducato Cape'e devam ettik. Burunlar hep ilginç gelmiştir bize. Yola devam  ettik etmesine lakin yol o kadar virajlı ve bitmek bilmeden uzayıp gidiyorduki yavaş yavaş bıkmaya da başlamıştık. Orman içinde hoş bir mesire yerinde meyvalı yoğurtlar yiyip (enfesti) dinlenirken öğrendik ki bu yol bu şekilde 15 km. daha devam edecekmiş. Bugün bizim için çok yorucu bir gün olmuştu gerçekten, üstelik havada az sonra kararmaya başlayacaktı ve pes ettik.
    Batı kıyıları boyunca Lefkada'ya doğru dönüşe geçtik. Bu kıyıların özelliği yamaçlar ve uçurumların çoğunlukta olması idi. Gün batışı avantajından dolayı yol boyunca tüm cafe ve tavernalar bu uçurumların kıyılarına yerleşmişti. İnsanlar akın akın güneşin batışını seyretmeye buralara geliyorlardı. Exantia adında yamaçta kurulmuş bir köyün içinden geçtik. Benim cin kocamın gözüne kartal yuvası gibi bir tesis çarptı ve arabayı ana yoldan çıkarıp dimdik bir yokuşa tırmandırdı. Böyle bir konumda güneş batırmak yakışırdı bize ama bu mekan da çok şık gözüküyordu. Günlerdir üzerimden çıkartmadığım deniz şortum, tişörtüm, tokyolarım ve darmadağınık saçlarımla bu mekana nasıl girecektim ki ? Amaaan bu ritüelde kaçmazdı yani, daldık içeri.. En faça masaya yerleştikten sonra etrafıma bakınınca hiçte endişelenecek bir durum olmadığını hayretle gördüm. Herkes biz gibi gözüküyor; plaj çantaları, mayoları, şortları, çoluk-çocuk, gürültü patırtı.. Çok tuhafıma gitti. İstanbul'da böyle bir konumda ve şıklıktaki bir mekanda gün batırıcaksın ha vay vay vay... Tüm gezimiz boyunca gözlemlediğim bir başka konu da buydu: İnsanların (yerli halk veya turist) oldukça rahat hareket etmesi, kıyafet ve davranışlarında özgürlük içinde olmaları, buna karşılık birbirlerine karşı da gayet saygılı davranıp  kimsenin kimseye eleştiren bakış veya konuşmalarla tacizkar davranışlar içinde bulunmamaları idi. Yani şöyle gözünüzün önüne getirin: Aynı mekanda yan yana masalardan birinde nişan veya benzeri bir kutlama içinde olan birbirinden şık hanımların beylerin oturduğunu ve diğerinde ise az önce denizden çıkmış ellerinde can simitleri vs ile çoluk çocuklu bir başka masa ve hiçkimse bir diğerine tuhaf bakmıyor. Valla biz Türküz, orada milleti inceleyip gırgır yapan tek çift bizdik ve çoook eğlendik. Sonuç olarak garsonun anlaşılmaz bakışları altında rakı (plomari), karpuz, ve peynir eşliğinde keyifle güneşi batırdık. Bir başka dikkat çekici nokta: Rakı veya uzo içeni hiç görmediğimiz gibi sipariş ettiğimizde de oldukça tuhaf karşılanıyor olması idi. Buralarda şarap tercih ediliyor. Neredeyiz biz, burası Yunanistan değil mi ?
  Akşam otelimize döndüğümüzde Dina kaç gündür beklediği oğlu gelmiş, onunla ilgilenirken bizi görünce gözleri parlayarak "Aaaah  Neredesiniiiiz, siz çok özledim" diyerek üzerimize atlayıp şapur şupur öpmeye başlayınca zor attık kendimizi odamıza.